Twee jaar directeur bij Stichting de Baan: waarom ik vertrok en wat ik meeneem

Op 1 oktober 2025 liep ik voor het laatst door de gangen van Stichting de Baan. Niet als bezoeker, maar als vertrekkend directeur. Twee jaar lang was dit mijn werkplek, mijn leerschool, en eerlijk gezegd ook een stukje van mijn hart.

Dit is geen afscheidsbrief vol clichés over "nieuwe uitdagingen" en "het was een eer". Dit is een eerlijk verhaal over trots, dankbaarheid en zelfkennis. Over waarom ik wegging bij een organisatie waar ik van hield. En over hoe 180 vrijwilligers me inspireerden om iets nieuws te bouwen.

De dag dat ik begon

Toen ik in oktober 2023 begon als directeur, wist ik niet precies waar ik aan begon. Stichting de Baan is een organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking. Dagbesteding, activiteiten, gemeenschap. Op papier klinkt dat overzichtelijk. In de praktijk is het een wereld op zich.

Meer dan 700 deelnemers. Mensen met hun eigen verhalen, uitdagingen en dromen. Mensen die elke dag laten zien dat geluk niet afhangt van je IQ of je cv. Dat verbinding maken geen diploma vereist. Dat er in de eenvoud vaak meer wijsheid zit dan in al onze vergaderstukken bij elkaar.

Die eerste weken liep ik vooral mee. Keek. Luisterde. En eerlijk? Ik moest wennen. Niet aan de doelgroep, maar aan mezelf. Aan het tempo. Aan de vraag: wat kom ik hier eigenlijk doen?

Wat Stichting de Baan zo bijzonder maakt

Er zijn veel organisaties in de welzijnssector. Sommige draaien op subsidies en protocollen. Andere op goede bedoelingen en spreadsheets. Stichting de Baan draait op iets anders: op mensen die er willen zijn.

Dat klinkt misschien soft, maar het is keihard de waarheid. Een organisatie staat of valt met de energie van de mensen die er werken. En bij De Baan voelde ik die energie vanaf dag één.

Niet omdat alles perfect was. Integendeel. Er waren uitdagingen genoeg. Financiële puzzels. Organisatorische groeipijnen. De eeuwige spanning tussen wat je wilt en wat je kunt. Maar dwars door al die uitdagingen heen was er iets dat bleef: de overtuiging dat we er toe doen.

Die overtuiging kwam niet van mij. Die kwam van de mensen om me heen. Van medewerkers die niet om vijf uur naar huis keken. Van deelnemers die elke dag weer kwamen, ook als het moeilijk was. En bovenal: van de vrijwilligers.

180 mensen die me meer leerden dan ik hen

Laat me even stilstaan bij dat getal: 180 vrijwilligers. Honderdtachtig mensen die elke week tijd vrijmaken voor een ander. Zonder salaris. Zonder verplichting. Puur omdat ze het willen.

In een tijd waarin iedereen het druk heeft, waarin "geen tijd" de standaard smoesje is voor alles, kiezen deze mensen ervoor om er te zijn. Week in, week uit. Bij activiteiten, uitjes, gesprekken aan de koffietafel. In de grote momenten en de kleine.

Ik heb directeuren ontmoet die hun vrijwilligers zien als "gratis arbeidskrachten". Een noodzakelijk kwaad om de begroting rond te krijgen. Ik zal eerlijk zijn: die houding maakt me misselijk.

Vrijwilligers zijn geen kostenpost die je wegstreept. Ze zijn het kloppend hart van elke welzijnsorganisatie die haar naam waard is. En bij Stichting de Baan heb ik dat hart twee jaar lang mogen voelen kloppen.

Wat ik van hen leerde? Dat toewijding niets te maken heeft met contracten. Dat geven zonder te tellen geen zwakte is, maar kracht. Dat gemeenschap niet ontstaat door beleid, maar door aanwezigheid. Door er gewoon te zijn, keer op keer, ook als niemand kijkt.

Die les neem ik mee. Voor altijd.

Waarom ik toch vertrok

En toch ging ik weg. Dat klinkt misschien tegenstrijdig. Als je ergens van houdt, waarom zou je dan vertrekken?

Het antwoord zit in zelfkennis. En die zelfkennis kwam niet in één keer. Die groeide langzaam, in twee jaar tijd, terwijl ik het werk deed.

Ik ontdekte dat ik op mijn best ben in een bepaalde fase. Die eerste fase. Wanneer er iets opgebouwd moet worden. Wanneer patronen doorbroken moeten worden. Wanneer een organisatie niet een beheerder nodig heeft, maar een vernieuwer.

In die fase bruist het bij mij. Dan heb ik energie voor tien. Dan zie ik mogelijkheden waar anderen problemen zien. Dan kan ik in drie maanden realiseren waar anderen drie jaar over doen.

Maar daarna? In de fase van consolidatie, van beheer, van het koesteren van wat er staat? Dan merk ik dat mijn toegevoegde waarde afneemt. Niet omdat dat werk niet belangrijk is. Integendeel. Maar omdat het niet is waar mijn kracht ligt.

Stichting de Baan had na twee jaar geen verbouwer meer nodig. Het had een tuinman nodig. Iemand die het groeiende goed verzorgt, snoeit waar nodig, en geduldig wacht op de bloei. Dat ben ik niet. En dat is oké.

De ondernemer in mij

Sommige mensen zijn geboren om ergens te blijven. Om wortels te slaan en een leven lang dezelfde boom te laten groeien. Ik bewonder die mensen. Ik ben er alleen geen een van.

Ik ben een ondernemer. Iemand die bouwt, vernieuwt, en dan doorgeeft. Iemand die het liefst aan het begin staat van iets nieuws, met alle onzekerheid en energie die daarbij hoort.

Dat wist ik eigenlijk al langer. Maar bij Stichting de Baan werd het onmiskenbaar duidelijk. Niet als tekortkoming, maar als inzicht. Als kompas voor wat komen gaat.

Sinds 1 oktober 2025 ben ik volledig zelfstandig. Geen vast contract meer. Geen baas boven me. Alleen nog projecten waar ik écht impact kan maken. Strategische innovatietrajecten van drie maanden. Organisaties die vastgelopen zijn en versnelling nodig hebben. Besturen die weten dat "business as usual" geen optie meer is.

Dat is waar ik thuishoor. In de ruimte tussen wat is en wat kan zijn.

Hoe 180 vrijwilligers me inspireerden om DAAR te bouwen

Maar er is meer. Want die twee jaar bij Stichting de Baan hebben niet alleen mijn zelfkennis verscherpt. Ze hebben ook een nieuw project geboren laten worden.

DAAR.

Een platform voor vrijwilligersmanagement en matching. Gebouwd vanuit één simpele vraag: waarom krijgen vrijwilligers niet de erkenning en ondersteuning die ze verdienen?

Die vraag kwam rechtstreeks uit mijn ervaring bij De Baan. Ik zag 180 mensen die week in week uit hun beste beentje voorzetten. En ik zag een sector die hen nog steeds behandelt als bijzaak. Als "nice to have" in plaats van "need to have".

Dat moet anders. Vrijwilligers verdienen tools die voor hen werken. Organisaties verdienen systemen die vrijwilligers niet afschrikken maar aantrekken. Gemeenten verdienen inzicht in de enorme waarde die vrijwilligers toevoegen aan hun sociale infrastructuur.

DAAR is mijn antwoord op die behoefte. Met de VrijwilligersCheck. Met de Impact Reserve. Met alles wat ik geleerd heb over wat vrijwilligers nodig hebben om te floreren.

Het is geen toeval dat dit project ontstond in mijn tijd bij Stichting de Baan. Het is het directe gevolg van wat ik daar zag. Van de inspiratie die ik daar opdeed. Van de 180 mensen die me lieten zien wat echte betrokkenheid betekent.

Wat ik meeneem

Twee jaar Stichting de Baan. Het klinkt als een regel op een cv. Maar het is zoveel meer dan dat.

Het is de herinnering aan 70.000+ geluksmomenten. Aan koffie in de ochtend en verhalen aan de lunch. Aan mensen die me leerden dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat langzaam soms sneller is dan snel. Dat er in elke mens iets zit dat de moeite waard is om te ontdekken.

Het is de dankbaarheid voor een bestuur dat me vertrouwde. Voor medewerkers die me scherp hielden. Voor deelnemers die me elke dag lieten zien waarom dit werk ertoe doet.

En bovenal: het is de dank aan 180 vrijwilligers die me inspireerden om door te bouwen. Niet ondanks dat ik vertrok, maar juist daarom. Omdat wat ik bij jullie zag, het verdient om verder te groeien. Om een beweging te worden.

Op naar wat komt

Ik ben trots dat ik twee jaar directeur mocht zijn van Stichting de Baan. Trots op wat we samen bereikten. Trots op de organisatie die er nu staat.

En ik ben dankbaar. Voor de lessen. Voor het vertrouwen. Voor de inspiratie die ik meeneem naar alles wat komt.

Dit is geen afscheid. Dit is een nieuw begin. Voor De Baan, die klaar is voor de volgende fase. En voor mij, die eindelijk weet waar zijn kracht ligt.

Op naar wat komt.